Sprawiedliwość nie poparta siłą jest bezradna. Siła bez sprawiedliwości, to rozbój i przemoc. (So Doshin)

Założenie Shorinji Kempo

Kaiso 9Kaiso poświęcił wszystkie zarobione pieniądze, aby kupić ziemię w mieście Tadotsu. Idąc za głosem Darumy wybudował tam małe Dojo, które zawierało tylko 5,5 maty (tatami). Otwarcie miało miejsce 25 października 1947 roku. Wówczas zaczęło się Shorinji Kempo. Do czasu wybudowania nowego Dojo z 60 tatami to była centrala. Jednak pomimo całego jego entuzjazmu nie widział zbyt dużych efektów swojej pracy. Problem nie polegał na tym, że młodzi ludzie nie chcieli uczęszczać na nauki, lecz przychodzili tylko raz, a potem nie chcieli kontynuować. Dla dzieci z okolicy Shorinji Kempo było nieznaną sztuką walki, żadne z technik nie wyglądały znajomo. Sprawiały one wrażenie efektywnych, więc kilkoro dzieci przyszło na lekcje. Jednak młodzi, którzy przychodzili na zajęcia byli zafascynowani tylko siłą, wykorzystaniem jej przeciwko sobie.

 

Był wczesny kwiecień 1948 roku. W mieście Tadotsu słynny park Toryo był pełen kwiatów i zwiedzających. Pijani ludzie podczas imprez w parku wdawali się w bójki, jednak nie były to zwykłe sprzeczki mieszkańców, lecz pojedynki przeciwko gangsterom. Niestety, żaden z mieszkańców nie był w stanie ich powstrzymać. Kiedy ludzie utworzyli koło, wewnątrz którego toczyła się walka, jeden mężczyzna wślizgnął się do środka. Chwilę potem gangster, walczący bandzior, upadł. Prawie nikt nie wiedział, co się stało. Zgromadzeni z podziwem patrzyli tylko na tajemniczego nieznajomego, który spokojnie oddalał się z miejsca walki. Tym nieznajomym był Kaiso. Pokonał gangstera zachwycającą techniką, której nikt wcześniej nie widział. Była to technika, którą Kaiso zaadoptował dla siebie z chińskich sztuk walk. Ta historia o walce Kaiso w parku Toryo rozeszła się szybko po mieście. Każdy z młodych, którzy widzieli bądź słyszeli o tym wydarzeniu, chciał uczyć się Shorinji Kempo. Jednak cel i motywacja nowych uczniów była odmienna od oczekiwań Kaiso. Lecz z czasem zainteresowanie młodych zaczęło zmierzać w kierunku Shorinji Kempo.

 

Mottem Kaiso było uczenie Shorinji Kempo jako sposobu na życie, a także kształtowanie ludzi, którzy są w stanie wziąć odpowiedzialność za następne pokolenia, którzy nie będą przywiązywać wagi do problemu wygrywania czy przegrywania, lecz będą wspierać innych i służyć im pomocą. Zaś celem jego uczniów było stać się mocniejszym w walce. Pomiędzy tymi dwoma celami była spora różnica. Cześć uczniów wpuszczała nauki jednym uchem, a drugim wypuszczała. „Na tę chwilę nie ma różnicy między tym, co było, a co jest. Aby utrzymać młodzież przez dłuższy czas nauki, techniki walki nie wystarczą. Potrzebuję stworzyć dobrze uporządkowaną organizację” — zrozumiał Kaiso. Od tego czasu ludzi, którzy chcieli się uczyć Shorinji Kempo, zaczęło przybywać. Myśl przewodnia „Kształcenie ludzi w odwagę, pewność siebie, nauczenie ich osiągania celów” pozwoliła na zmianę koncepcji organizacji, gdzie ludzie będą sobie pomagać. W późniejszym czasie powstało motto: „Połowa szczęścia sobie, połowa — drugiemu człowiekowi”, organizacja nabrała takich kształtów, że te słowa stały się prawdziwe.

 

Kaiso pragnął stworzenia nowego społeczeństwa poprzez Shorinji Kempo, które odbuduje wewnętrzną siłę w narodzie. Społeczeństwo to będzie dumne z tego, że są Japończykami i tak w październiku 1948 r. wykształciła się organizacja Nihon Hoppa Shorinji Kempo.

 

Rejestracja

Deklaracja członkowska

vol57 12

Konto bankowe POSK

dengi